Moja historia z e-marketingiem prawniczym

Dziś nieco lżej … Każdy powinien robić TYLKO to, co kocha Prawnik również.

Zobacz: każdy z nas ma jakieś cechy indywidualne. Jest niemal niemożliwe znalezienie takiej samej osoby jak ty na świecie. Wszyscy się różnimy od siebie: ja, ty, nasi koledzy i koleżanki.

Co z tego wynika?

Ano to, że każdy prawdopodobnie ma do spełnienia w życiu jakiś swój cel. Każdy ma do realizacji jakąś swoją misję. Droga każdego z nas jest inna.

Jaka?

To TY powinieneś wiedzieć jaka!

Tymczasem zobacz: ile osób kończy studia prawnicze dlatego, że:

1. nie mieli pojęcia co zrobić z życiem (to mój przypadek);
2. tego oczekiwało od nich najbliższe środowisko (rodzina, znajomi, itp.);
3. mieli błędne wyobrażenia co do zawodu prawniczego (życie na wysokim poziomie materialnym);
4. taka była moda;
5. mieli ambicje np. ukończenia trudnych studiów.

A ile osób ukończyło studia prawnicze z prawdziwej pasji?

Uwierz mi, znam dobrych prawników, którzy nie znoszą swojej pracy. Znam też takich, którzy nie wyobrażają sobie bez praktyki prawniczej życia.

Jeżeli należysz do grupy pierwszej i siedząc za biurkiem marzysz o innym zajęciu, to witaj w klubie! To była moja droga – dokładnie.

Najpierw poszedłem na studia, gdzie podczas zajęć logiki dowiedziałem się, że jestem tu, bo nie wiem, jak pokierować swoim życiem. Niestety to była prawda (jak się dowiedziałem później, nie tylko moja). W czasie studiów zapałałem miłością do prawa podatkowego (za sprawą prof. Modzelewskiego), a potem wyspecjalizowałem się w międzynarodowym prawie podatkowym. Od tego czasu moim marzeniem stała się praca w KPMG… co się spełniło w 100%.

Tutaj jednak dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy o sobie: po pierwsze – nie znoszę mieć szefa; po drugie - nie znoszę prawa podatkowego; po trzecie – chociaż nie znoszę podatków, to jednak pasjonują mnie podatki międzynarodowe (co należało do moich obowiązków jedynie w ograniczonym zakresie).

Ostatecznie grzebałem się w wacie (VAT-cie) marząc o własnej firmie – to nie miało żadnego sensu i odbijało się na mojej pracy (podobnych mi osób było tam więcej, niestety).

Wówczas nastąpił przełom. Zdałem sobie sprawę z dwóch rzeczy:

1. zajęty pracą nie mam nawet czasu zaplanować własnego życia (dobrze, że chociaż miałem tego świadomość);
2. jeżeli TERAZ nie wezmę mojego życia we własne ręce, to skończę jako trybik w machinie korporacji bez prawdziwej rodziny, prawdziwej przyjaźni, prawdziwego zadowolenia, prawdziwej realizacji własnego ja.

Nie mogłem sobie pozwolić na nagłe odejście z pracy: miałem ledwo co narodzone dziecko. Postanowiłem jednak zacząć organizację na nowo i w oparciu o własne cele i ideały. Najpierw poszukałem – tzn. naprawdę POSZUKAŁEM … z kartką i długopisem w ręku – siebie samego na mapie świata. Odkryłem, że to co chcę, to mi się TYLKO wydaje, że chcę. Że mojej prawdziwe pragnienia są ukryte, ale jednak są i mogę do nich dotrzeć.

Zrozumiałem, że gdzieś głębiej nie chcę wcale dużo zarabiać, ale że chcę pomagać innym ludziom. Nie ważne w jaki sposób i czego ta pomoc miałaby dotyczyć. Odkryłem, że jedyne, co ma dla mnie sens, to pomaganie i opuszczenie tego świata w stanie lepszym, niż się go zastało.

Co więc zrobiłem?

Założyłem blog i zacząłem pomagać w przedmiocie podatków międzynarodowych osobom fizycznym. Szybko się okazało, że dzięki mojej bezinteresownej pomocy zarabiam tyle samo, co w KPMG. Bez szefa, bez stresu i pracując znacznie mniej. Że jestem ekspertem w tej dziedzinie.

Niestety moje stosunki w pracy w tym czasie się zdecydowanie popsuły (czego się spodziewałem) i musiałem ją opuścić. Jednak zrobiłem to z radością i szczęśliwy, że podążam po własnych torach!

***

Jeżeli i ciebie dręczą takie myśli i wątpliwości, zrób to, co ja: nie porzucaj tego, co masz i na co pracowałeś, czy pracowałaś, przez tyle lat. Załóż blog w temacie prawnym, który NAPRAWDĘ ciebie pasjonuje, i daj się ponieść tej pasji. Będziesz o wiele szczęśliwszy/szczęśliwsza, niż teraz.

Kiedy się nagle okaże, że jesteś ekspertem w tej dziedzinie (a to jest pewne), zrób coś: przeorganizuj swoją ścieżkę zawodową. Albo zmień dział, albo firmę, albo załóż własną firmę prawniczą. Zrób to, co podpowie ci intuicja.

Nigdy nie idź tam, gdzie nie chcesz. Szkoda czasu.

***

Happy end…

Kiedy moja działalność rozwinęła mi się na dobre i zdobyłem masę klientów zobaczyłem, jakiego potężnego narzędzia marketingowego użyłem. Odkryłem, że firmy prawnicze nie znają go tak dobrze, albo w ogóle. Rozpoznałem rynek na świecie (głównie w USA) i postanowiłem założyć kolejną firmę: tym razem konsultingową w przedmiocie e-marketingu prawniczego, czego emanacją jest ten blog.

Teraz również pomagam ludziom. Pomagam prawnikom rozwijać ich biznesy dzięki narzędziom e-marketingowym. Robię to z pasją, bo to jest to, czego potrzebuję, jako człowiek.

——-

Jeżeli masz wątpliwość: pomagać, nie zawsze znaczy być wolontariuszem. Pomoc, to także oddanie się służbie drugiemu człowiekowi za sowite wynagrodzenie. Jednak takie wynagrodzenie nie będzie dla ciebie dostępne, jeżeli to, co robisz, nie będzie wynikało z twojej PRAWDZIWEJ potrzeby spełniania się.

Koniec.

Co Ty na to?

Być może po lekturze artykułu pt. Mapa Marzeń wreszcie się za nią zabiorę …

Mapa marzeń

Miłosława Krogulska

Mapa marzeń to niezwykła i bardzo skuteczna metoda, która pomaga spełnić marzenia. Pozwala nam także znaleźć drogę do nas samych, oswoić lęki i nabrać pewności siebie, bo to, czego pragniemy zwykle jest w naszym zasięgu, ale nie wiemy, jak po to skutecznie sięgnąć.

Mapa marzeń

Mapa marzeń to kolaż z powycinanych z pism i gazet ilustracji, tytułów, rysunków, które w symboliczny sposób przedstawiają o czym marzysz. Gdy wybierasz je, wycinasz i nalepiasz na swój arkusz, porządkujesz zwoje marzenia, koncentrujesz się na nich i sprawiasz, że stają się możliwe do spełnienia. Robią ją ludzie na całym świecie. W tym roku przekonaj się, ile dobrego wnieść może w twoje życie.

Dalej czytaj tutaj >>

Katarzyna Dodd, 1 lipca 2005

Dawno, dawno temu, za wieloma górami i morzami leżała Kraina Myszy. Społeczeństwo Myszy było zorganizowane wspaniale i wszystko przebiegało bez zakłóceń.

Pewnego dnia w jednym z domów narodziła się mała Mysz. Rodzina małej Myszy była bardzo szczęśliwa, a mała Mysz była wesołym i beztroskim dzieckiem. Rodzice nazwali małą Mysz imieniem Ewa. Ewa wkrótce zaczęła chodzić, mówić i uczyć się wszystkiego dookoła. Był to dla niej bardzo radosny i pełen zabaw czas.

Z czasem Ewa zauważyła, że w społeczeństwie, w którym żyła, znajdowały się dwa rodzaje Myszy: jedne były różowe, a drugie niebieskie. Wyglądały one różnie, zachowywały się różnie i miały różne role w społeczeństwie. Jednak wszystko wydawało się funkcjonować gładko i bez zarzutu, dlatego Ewa nie przywiązywała do tego wielkiej uwagi. Ewa była różową Myszą. Różowe myszy były nazywane „ona”, a niebieskie „on”.

Ewa rosła szybko i wkrótce okazało się, że była wyjątkowo ciekawską Myszą. Ciągle zadawała pytania i nie akceptowała niczego tylko dlatego, że „tak należało”. Zawsze musiała zrozumieć „dlaczego”. Ewa bardzo chciała bawić się z niebieskimi Myszami w wojnę, łapać z nimi owady i wspinać się po drzewach. Ale niebieskie Myszy śmiały się z niej i odsyłały do różowych Myszy. Ewa lubiła piec ciasta ze swoją mamą, ale także bardzo chciała chodzić ze swoim tatą na polowania. Jednak ojciec zawsze patrzył na nią niedwuznacznie: „nic z tego, nie jesteś niebieska”.

„Coś tu jest nie tak” pomyślała w końcu Ewa. Była zła, i postanowiła pójść daleko do lasu na bardzo długi spacer, aby w spokoju pomyśleć o życiu. Po dwóch dniach Ewa uspokoiła się, pozbierała myśli, postanowiła wrócić do swoich Myszy i porozmawiać z nimi. Kiedy wróciła do wioski, jej oczom ukazał się straszny widok: wszystko było zniszczone, a Myszy leżały nieżywe, lub były zaginione.

„Co się stało?!” pomyślała przestraszona na śmierć Ewa i zaczęła biegać w kółko zdezorientowana. W tej bieganinie napotkała na kilka rannych Myszy, które przeżyły. Powiedziały jej one, że gang Kotów napadł na ich wioskę i oto co pozostało.

Ewa była przerażona i bezradna. Nagle przypomniała sobie, że w krainie Myszy było specjalne miejsce, gdzie chodziła czasami ze swoją rodziną. Był tam ogromny posąg Wielkiej Myszy. Powiedziano Ewie, że Wielka Mysz odpowiada na pytania i pomaga w potrzebie. Pobiegła więc natychmiast do tego miejsca. Gdy przybyła, zaczęła mówić do posągu i zadawać pytania, ale posąg pozostał zimny i milczący.

- Okłamali mnie! – Ewa zaczęła szlochać – Jesteś zwykłym kawałkiem kamienia. Czemu powiedzieli mi, że jesteś zawsze z nami? Nie było cię tu, gdy Koty napadły! Nie ochroniłaś nas! Ty też jesteś kłamcą! Nienawidzę cię i ich też nienawidzę! – wrzeszczała Ewa i pobiegła z powrotem do lasu płacząc głośno.

Ewa biegła i biegła, aż w końcu zabrakło jej tchu i padła na ziemię nieprzytomna.

I wtedy……. zobaczyła Wielką Mysz……. żywą.

- Aaaaaaaaaaa! Kim jesteś?! I gdzie ja jestem? – krzyknęła Ewa.

- Jestem Myszą Bogiem – powiedziała Wielka Mysz miękko – Witaj w moim świecie.

- Czy ja nie żyję? – Ewa przestraszyła się.

- Nie, ale jestem gotowa, aby odpowiedzieć na twoje pytania. – uśmiechnęła się Wielka Mysz.

- Jakie pytania? – Ewa była zdezorientowana.

- Pytania, które od dawna zadajesz, jak również te, które zadałaś dzisiaj, gdy zobaczyłaś katastrofę po ataku Kotów.

Ewa przypomniała sobie co się stało i wybuchnęła gniewem.

- Uspokój się, Ewo, wyjaśnię ci wiele rzeczy. – powiedziała Wielka Mysz cierpliwie.

W głosie Wielkiej Myszy było coś balsamicznego, dlatego Ewa uspokoiła się.

- Czy naprawdę jesteś Myszą Bogiem, stwórcą wszystkiego? Czy po prostu śnię? – zapytała Ewa.

… czytaj dalej w blogu Kasi Dodd, a potem wróć i zostaw komentarz, proszę.

Musisz go przeczytać w całości >> !

(…) Kiedy porównamy nasze problemy z tymi, które maja w tej chwili ludzie na Haiti, wszystko wygląda jak śmieszna drobnostka. Tylko pomyśl: 36 tysięcy kobiet ciężarnych bez dachu nad głową. Dzieci umierające z głodu, z pragnienia, z bólu…

(…) Kiedy zasiadasz do stołu, kiedy kładziesz się spać, kiedy wstajesz i idziesz do pracy – pomyśl o tym, jakie masz szczęście, że nie jesteś Haitańczykiem, i jak wiele możesz im pomoc.

Wanda poruszyła mnie swoim apelem o pomoc będącej na krawędzi i niemal umierającej wyspie… Najprostszą rzeczą, jaką można zrobić, to wysłać sms na numer Polskiej Akcji Humanitarnej. Zobacz, jak to zrobić >>

Pomóż teraz!

Działaj!

http://www.podwojneopodatkowanie.pl/2010/01/22/raje-podatkowe-czy-to-moralne/

A wy co o tym myślicie?

Ok, ale zanim się położę spać jeszcze jedna myśl – pytanie: Czy wiara w Boga stoi w sprzeczności z pomnażaniem swojego majątku? Niektórzy powiedzą, że tak, inni – że nie, chociaż w głębi duszy (tj. w pokładach swojej podświadomości) uważają inaczej. Jak to więc z tym jest?

Kiedyś, mieszkając w internacie (chyba ze sto lat temu), „miałem” przesympatyczną Panią, która po prostu sprzątała mój pokój. Rozmawialiśmy przy okazji na różne tematy, tym bardziej, że mieliśmy ze sobą więcej wspólnego, niż to na pierwszy rzut oka było widać. Ona była bardzo uczciwą, rzetelną, odpowiedzialną i pracowitą kobietą. Była też bardzo religijna.

Pewnego dnia zwierzyła mi się ze swoich kłopotów finansowych. Ja jej poradziłem, aby poprosiła Boga o pieniądze. Wyjaśniłem jej, że Bóg chce tego, aby ona była szczęśliwa i nie zadręczała się brakiem pieniędzy, aby swoją postawą dawała przykład, że on – Bóg jest hojny dla swych dzieci.

Minęło kilka dni. Nagle usłyszałem pukanie do drzwi internatowego pokoju, a za nimi stała „moja” Pani z uśmiechniętą twarzą. Okazało się, że nagle niespodziewanie otrzymała nagrodę od swojego pracodawcy! Miło było ujrzeć ją szczęśliwą

Zaczęła mi następnie opowiadać, że po poprzedniej rozmowie ze mną, nie chciała prosić Boga o finansowe wsparcie, gdyż to wydawało się jej niezgodne z zasadami jej wiary (jak można bowiem prosić o pieniądze, skoro cały kościół mówi o wyższości ubóstwa nad dostatkiem). Jednak ona była przyparta do muru i musiała skądś tą pomoc otrzymać. W przypływie uczucia beznadziejnej sytuacji po krótkim czasie postanowiła wprost POPROSIĆ Boga o pieniądze…

I co? I otrzymała to, o co poprosiła! (znacie to „skądś”, prawda?)

Zobaczcie jednak, jak głęboko tkwi w nas przekonanie, że cnotą jest bieda a występkiem bogactwo. Jak bardzo mamy zaszczepione w świadomości dogmaty, że nie powinniśmy prosić o pieniądze. To jest w nas tak głęboko, że nawet większość osób – przekonanych o swoim prawie do posiadania majątku – jest sabotowana przez samych siebie, co skutkuje psychiczną blokadą i niemożliwością podjęcia działania zmierzającego do pomnożenia swojego kapitału.

Szukając odpowiedzi na swoje wątpliwości sięgnąłem do Pisma Świętego, a dokładnie do Starego Testamentu. I co tam odnalazłem? Ano to, że Bóg wielokrotnie wynagradzał swoje dzieci właśnie majątkiem! Przykład? Król David, jego następca Król Salomon, a wcześniej Józef obdarowywany hojnie w Egipcie. Każdy z nich miał majątek  przekraczający nasze XXI-no wieczne wyobrażenia! Dlaczego? Ponieważ wypełniali wolę Pana. Ale tą wolą nie było „żyj w biedzie”. Tą wolą było: „żyj zgodnie z moimi przykazaniami„.

Bóg chce, abym samym sobą dawał przykład, że jeżeli jestem Jemu wierny, to mam to, o co go poproszę (chyba, że nie jest to dla mojego dobra). Że mam wspaniałe rodzinne życie, ale również i okazały dom, szybki samochód, i spory zasób na koncie! Bóg zdaje sobie sprawę z tego, że na Tym świecie są to rzeczy ważne i potrzebne i nam je daje, jeżeli tylko go o to poprosimy!

Proście, a będzie Wam dane – mówił Jezus. On też o tym wiedział i mówił wprost…

Nie bój się! Bóg chce abyś go prosił, bo to jest również dla niego dowód nie tylko na to, że w niego wierzysz, ale też, że mu ufasz!!!

Żyjcie wiecznie!

Rafał

PS.: Ktoś może i tak czuć opór przed poproszeniem Boga o piękny samochód. Ale ja mam pytanie… Czy piękny samochód nie jest piękny po to, aby wychwalać imię Boga? Przecież w jego tworzeniu brało udział wiele utalentowanych osób, poczynając od projektantów, a skończywszy na lakiernikach. Osób, które swoje boskie talenty realizują właśnie w pasji tworzenia samochodów! Bóg byłby smutny widząc ich nie wypełniających swojej misji, którą on im nadał przed ich przyjściem na świat…

O co więc chodzi?

Gift z języka angielskiego to podarek, prezent, upominek. Mowa jest tu zatem o teorii dawania – albo lepiej: obdarowywania. Jej istotą jest filozofia, że jeżeli coś dajesz, to otrzymasz to samo w zamian (what you give is what you get). Wiele na ten temat powstało książek i wiele osób wspomina o obdarowywaniu drugiego człowieka. Źródła te są zgodne: jeżeli coś dasz, to otrzymasz to z powrotem, i do tego jeszcze pomnożone. Dotyczy to zarówno finansów, jak dóbr niematerialnych.

Wydaje się oczywiste, że jeżeli jesteś dobrym człowiekiem, to Dobro również będziesz otrzymywał w zamian. Jeżeli jesteś rabusiem, to się nie dziw, że kiedyś i ciebie okradną, albo zabiją (jeżeli można w tym stanie w ogóle odczuwać zdziwienie). Wszystko wraca jak bumerang – tylko że w zwiększonej skali. Jeżeli jest to Dobro, to w Twoim życiu powinno być więcej dobra; jeżeli zło – to więcej zła. Jeżeli oddajesz swoje pieniądze, to również powinieneś mieć ich więcej.

No właśnie… Dlaczego przyjmujemy, że skoro dajemy Dobro, to więcej go otrzymujemy z powrotem, a nie możemy jednak uznać faktu, że skoro dajemy więcej pieniędzy, to więcej ich w zamian otrzymujemy? Dlatego, że bardzo często rozdajemy pieniądze, ale wcale ich nam nie przybywa, i stąd nie możemy zaakceptować tego faktu (nie mamy takiej świadomości), że Teoria Giftingu działa również i tutaj.

Zanim wyjaśnię, dlaczego w większości przypadków ona nie działa, opowiem o moich trzech doświdaczeniach.

1. Znałem filozofię obdarowywania już znacznie wcześniej, zanim miał miejsce pierwszy przypadek. Podarowałem kobiecie na ulicy 50 zł. To było tuż przed Świętami Bożego Narodzenia. Stała ona przy warszawskim Dworcu Śródmieście niczym dziewczynka z zapałkami. Po prostu nie mogłem przejść obojętnie wiedząc, ile wynosi stan mojego konta. Skutek – pod choinką znalazłem kopertę, a w niej 200 zł.

Oczywiście to mógł być przypadek, ale ile razy daje się pieniądze pod choinkę? Czy ktoś z czytających ten artykuł otrzymał kiedyś na Gwiazdkę kopertę z pieniędzmi? Chyba w 99,99999% są to raczej prezenty, a nie pieniądze!

2. Druga sytuacja miała miejsce w tym samym „miejscu”, ale o innej porze roku i pewnie to była inna kobieta. Moje pobudki były takie same, ale kwota, którą podarowałem, była wyższa – 70 zł. Skutek – w krótki czasie (może w ciągu tygodnia) otrzymałem od mojego ówczesnego szefa nagrodę pieniężną w wysokości ponad 700 zł.

Oczywiście to mógł być również przypadek, ale mój szef nie był nigdy skory do przyznawania nagród, a już z pewnością nie mnie ! Poza tym nagrodę otrzymałem tylko ja.

3. Trzecia sytuacja miała miejsce może dwa tygodnie temu (i to właśnie skłoniło mnie do napisania tego artykułu). Idąc do pracy zostałem zaczepiony przez mężczyznę, wyglądającego na kloszarda, albo alkoholika. Oczywiście poprosił o pieniądze na bułkę. Z reguły odmawiam, ale tym razem podarowałem temu człowiekowi 5 zł. Dla mnie to nic, a może on faktycznie nie miał co jeść? W każdym razie czułem dużą potrzebę pomocy – on mnie prosił o pieniądz na jedzenie. Skutek – jeszcze tego samego dnia otrzymałem niespodziewanie prowizję z działalności internetowej w wysokości ponad 36 zł. Niedużo, ale jednak nie dałem temu człowiekowi 50 zł, jak w pierwszym przypadku, ale tylko 5.

To również mógł być przypadek, ale jednak ja tak nie uważam, gdyż prowizja dotyczyła produktów (książek), których nigdy nie reklamowałem w żaden sposób. Taka sytuacja raczej się nie zdarza, aby nagle ze sprzedaży kilku różnych książek, których w życiu nie widziałem, otrzymać prowizję.

Te, opisane powyżej krótkie historie z mojego życia spowodowały, że inaczej zacząłem patrzeć na tą filozofię. Chociaż znałem ją już wcześniej, to w moim przypadku nie odnosiła ona wymiernych rezultatów – przynajmniej w sferze finansowej.

Zatem dlaczego często jest tak, że pomimo tego, iż dajemy komuś pieniądze, to ich nie otrzymujemy w zamian?

Według mnie odpowiedź jest prosta: ponieważ w istocie nie chcemy ich dać. Wewnątrz siebie wolelibyśmy zatrzymać je u siebie, zamiast je podarować. Boimy się ich utracić. Czujemy strach przed niedostatkiem i ubóstwem. Taki stan umysłu blokuje swobodny przepływ pieniędzy (albo innych rzeczy) i mówi wszechświatowi: nie chcę oddać swoich pieniędzy bo MAM ich MAŁO, a gdybym miał ich dużo, to bym się chętnie podzielił.

Ale odpowiedzmy sobie na pytanie: kiedy będę miał dużo pieniędzy? Odpowiedź – nigdy! Bez względu na to, ile będę zarabiał, to zawsze będzie mało, bo wraz ze wzrostem zamożności będę miał inne, kosztowniejsze potrzeby. Tymczasem nawet tysiąc złotych jest fortuną dla biednej afrykańskiej rodziny! Wszystko jest względne i zależy od punktu odniesienia.

Zmiany wymaga więc nasza mentalność i podejście do pieniędzy: z poczucia braku – w świadomość dostatku. Jeżeli z takim nastawieniem będziemy obdarowywali innych, to zawsze otrzymamy w zamian to samo, i do tego jeszcze pomnożone.

Taki też stan ducha był moim udziałem, kiedy obdarowywałem owe trzy osoby. To była ta różnica w odniesieniu do moich poprzednich gestów darowizny.

Dodam na koniec, że najwięksi bogacze również byli bardzo hojni i to nie dlatego, że byli bogaci, ale byli bogaci dlatego, że byli hojni. Rockefeller, na przykład, już jako 16-sto latek zobowiązał się, że część swojego skromnego wynagrodzenia (wynoszącego 50 centów dziennie) będzie przeznaczał na cele dobroczynne. Potem, jako właściciel wielkiej firmy naftowej, płacił swoim pracownikom więcej niż konkurencja oraz nagradzał pomysły ulepszające prowadzenie przedsiębiorstwa przez co firma nie doświadczała fali strajków, powszechnych w owym czasie i tym samym budowała swój, i jej właściciela, majątek.

Inny przypadek – nieco z naszego podwórka – Ferdynand Schichau, właściciel stoczni, fabryki lokomotyw i zakładu naprawy maszyn w Elblągu. Dzięki niemu do miasta napływał kapitał z całego świata (nawet z Chin i USA). Jednak Schichau był również mecenasem sztuki i kultury oraz zapewniał dobre warunki robotnikom, szczególnie pod względem opieki zdrowotnej (dokładał do zakładowej kasy chorych), rozwijał też szkolnictwo zawodowe. Prowadził działalność filantropijną – wniósł spory wkład finansowy w rozbudowę infrastruktury miejskiej Elbląga, szkół, sierocińców, założył też kasę ubogich. Dbałość o bliźniego pomogła mu w rzadko spotykanym rozkwicie jego biznesu (pamiętajmy, że wówczas nie było internetu i telefonii komórkowej – biznes rozkręcało się znacznie trudniej).

Na sam koniec należy dodać, że Teoria Giftingu ma sens, jeżeli faktycznie zależy nam na dobru drugiego człowieka. Bez tego podejścia nie będziemy w stanie ukształtować w sobie czystego poczucia dostatku (jakiejkolwiek sfery by on nie dotyczył).

Rafał